Tambon Mae Ho Pra

Vandaag hadden we  voor 1500 Bath (35 euro) de hele dag een auto met chauffeur die ons naar mooie plekjes zou brengen. James (is niet zijn echte naam, maar die is voor ons moeilijk om uit te spreken) kwam ons vanmorgen om 10 uur halen en bracht ons eerst naar de Sticky Waterfalls. Opnieuw waren er weer heel veel trappen te gaan om daarna via de waterval omhoog te lopen. Hij wordt sticky genoemd omdat de rotsen ruw geworden zijn door het schuren van het water en daarom niet heel glad zijn. Het was een bijzondere ervaring. Tijdens het autorijden vertelde James veel over het leven in Thailand. 

Wat Chedi Luang

Onze 2e stop was bij een enorm tempelcomplex. Volgens James hadden veel mensen groot respect voor de leider van deze streek en ontving hij ook veel giften.

De inwoners van een streek geven veel geld aan de tempels. Ze geloven in reïncarnatie en hopen zo op een beter leven als ze wedergeboren worden.

Daarom ziet het er ook zo rijk uit. Hij had zoveel geld binnen gekregen dat hij een ziekenhuis heeft laten bouwen waar de mensen uit deze streek gratis behandeld kunnen worden. Het is een groot man, volgens James. Toch blijven we ons wel verbazen over de overdaad van pracht en praal. En dat terwijl men in Thailand veelal sober en basic leeft.

Dantewada Land of Angel Waterfall

Onze laatste stop was Dantewada Land, een soort van paradijs, althans zo voelde het. Het betekent 'hemel' en die naam past helemaal, het leek wel een sprookje. Wat geweldig mooi, we waren er allemaal stil van.

Onze kleinzoon trakteerde ons op een heerlijke late lunch (we hebben gewoon geen tijd om te eten). Daarna bracht James ons weer naar "huis", we hadden nog graag 'art village' willen bezoeken, maar daar hadden we geen tijd meer voor. I.v.m. de late lunch kozen we 's avonds voor Street food op één van de nightbazaars. Pleintjes met kraampjes waar je allerlei lekkers kunt halen, live muziek er bij, wat wil je nog meer? Omdat de tijd te snel ging lieten we ons door de tuktuk naar huis brengen. Het is niet heel handig om in een tuktuk te stappen, want ze zijn hoog en het plafonnetje is laag dus je moet er op handen en voeten in en op de billen er weer uit. Maar voor 100 Bath kom je snel en makkelijk thuis, al scheuren ze, links en rechts inhalend, door de stad. En als we eenmaal thuis zijn, dan zijn we blij dat we de rit overleefd hebben.